Διαχωριστικά τείχη που ενώνουν

από τον Μπερκ Πάρσονς (Burk Parsons)

«Μην ντρέπεστε για την πίστη σας· θυμηθείτε πως είναι το αρχαίο ευαγγέλιο των μαρτύρων, των ομολογητών, των μεταρρυθμιστών και των αγίων.  Πάνω απ’ όλα, είναι η αλήθεια του Θεού, κατά της οποίας οι πύλες του άδη δεν θα υπερισχύσουν.  Οι ζωές σας ας κοσμούν την πίστη σας, το παράδειγμά σας ας κοσμεί το δόγμα σας. »  Αυτά τα λόγια από τον πρόλογο του Τ.Χ. Σπέρτζον (C.H. Spurgeon) στην δεύτερη Βαπτιστική Ομολογία Πίστης του Λονδίνου είναι τόσο σημαντικά σήμερα όσο ήταν και το 1855.

Ως εκκλησία στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, πρέπει απεγνωσμένα να επιστρέψουμε στα ιστορικά μας δόγματα και στις ιστορικές μας ομολογίες, και πρέπει να θυμόμαστε το αρχαίο ευαγγέλιο των προγόνων μας, καθώς αγωνιζόμαστε για την πίστη, η οποία μια για πάντα παραδόθηκε στους αγίους (Ιούδα 1:3).  Ωστόσο, αν είναι να αγωνιζόμαστε για την πίστη, θα πρέπει να διακρίνουμε το πού θα χτίσουμε κατάλληλους φράκτες και αναγκαία τείχη, και θα πρέπει να το κάνουμε σύμφωνα με τον αμετάβλητο Λόγο του Θεού, και όχι σύμφωνα με τα συνεχώς μεταβαλλόμενα, σχετικιστικά συναισθήματα της κοινωνίας μας που ανέχεται οτιδήποτε άλλο εκτός της βιβλικής αλήθειας.  Επιπλέον, καθώς υπολογίζουμε ποιους φράχτες και ποια τείχη να στήσουμε, θα πρέπει επίσης να διακρίνουμε ποιοι παλιοί φράκτες χρειάζονται επιδιόρθωση, και ποια τείχη που έχουν στηθεί από ανθρώπους είναι αντιβιβλικά και πρέπει, ως εκ τούτου, να καταστραφούν.

Καθώς διατηρούμε τα ορθόδοξα τείχη των ιστορικών δογμάτων μας, θέτουμε απαραίτητα δογματικά όρια.  Θέτουμε όρια για τον ακριβή λόγο του ότι και ο Θεός έχει θέσει όρια. Θέτουμε όρια λόγω της αγάπης μας για τη δόξα του Θεού, για την αλήθεια του Θεού, γι’ αυτούς που είναι κατ’ εικόνα του Θεού, και για τον ίδιο τον Θεό.  Η αγάπη του Θεού προς εμάς είναι το θεμέλιο της αγάπης μας προς Αυτόν, και αυτή η αγάπη, στη συνέχεια, οδηγεί στην αγάπη προς τον πλησίον μας.  Αν και ο πλησίον μας μπορεί να σιχαίνεται τα δογματικά όρια της εκκλησίας, και παρόλο που μπορεί να μας χλευάζει ως δογματικούς ή διχαστικούς, πρέπει πάντα να δείχνουμε την γνήσια αγάπη μας για την αιώνια ψυχή του, μένοντας αμετακίνητοι και διαχωρίζοντας τη βιβλική διδασκαλία από την ψευδοδιδασκαλία, τον Χριστό από τον κόσμο, τον ουρανό από την κόλαση.  Τα δόγματα όντως διαχωρίζουν επειδή η αμαρτία διαχωρίζει.  Διαχωρίζει τους αγγέλους απ’ τους δαίμονες, τους αγίους απ’ τους αμαρτωλούς, τα πρόβατα απ’ τα γίδια.  Παρ’ όλα αυτά, τα δόγματα μπορούν να ενώσουν για πάντα αμαρτωλούς που έχουν σωθεί μέσω της κυρίαρχης χάρης του Θεού, καθώς μοιραζόμαστε έναν Κύριο, μία πίστη, και ένα βάπτισμα.

Πρέπει να μένουμε αμετακίνητοι καθώς θέτουμε κάθε απαραίτητο δογματικό όριο· για χάρη του Ευαγγελίου, για το καλό της αγνότητας και της επακόλουθης ειρήνης της Εκκλησίας, για το καλό των παιδιών μας και της επόμενης γενιάς, και για το καλό της δικής μας ψυχής.  Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε σχετικά με αυτά που λέμε ότι πιστεύουμε· πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε τη ζωή μας.  Και αν πραγματικά έχουμε πίστη, πρέπει να αγωνιζόμαστε γι’ αυτή.

 

http://www.ligonier.org/learn/articles/dividing-walls-that-unite/

Used by permission

Ιούδα 1:3
3Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω κάθε επιμέλεια να σας γράφω για την κοινή σωτηρία, αναγκάστηκα να σας γράψω, προτρέποντας στο να αγωνίζεστε για την πίστη, η οποία μια φορά για πάντα παραδόθηκε στους αγίους.