Η Εκκλησία είναι Μία

από τον Ρ.Τ. Σπρόουλ (R.C. Sproul)

Στο 17ο κεφάλαιο του ευαγγελίου του, ο απόστολος Ιωάννης διηγείται την πιο εκτεταμένη προσευχή που έχει καταγραφεί στην Καινή Διαθήκη. Είναι μια προσευχή μεσιτείας του Ιησού για τους μαθητές Του και για όλους αυτούς που θα πιστέψουν μέσω της μαρτυρίας τους. Ως εκ τούτου, αυτή η προσευχή λέγεται η Αρχιερατική Προσευχή του Ιησού. Ο Χριστός παρακάλεσε τον Πατέρα με αυτή την προσευχή, ο λαός Του να είναι ένας. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ζητήσει από τον Πατέρα «να είναι ένα, όπως εμείς είμαστε ένα» (εδ. 22β). Ήθελε η ενότητα του λαού του Θεού, η ενότητα της Εκκλησίας, να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την ενότητα που υπάρχει μεταξύ του Πατρός και του Υιού.

Νωρίς στην ιστορία της Εκκλησίας, καθώς οι Πατέρες της Εκκλησίας σφυρηλατούσαν τα θεμελιώδη δόγματα της Πίστεως, αγωνίζονταν να προσδιορίσουν τη φύση της Εκκλησίας. Τον 4ο αιώνα, με το Σύμβολο της Νίκαιας (Σύμβολο της Πίστεως), η Εκκλησία ορίστηκε με τέσσερα χαρακτηριστικά επίθετα: μία, αγία, καθολική και αποστολική. Αυτοί οι άγιοι της αρχαιότητας πίστευαν, όπως διδάσκει και η Γραφή, πως η Εκκλησία είναι μία, μια ενότητα.

Ξέρουμε πως οι προσευχές του Χριστού, του Αρχιερέα μας, είναι αποτελεσματικές και ισχυρές. Ξέρουμε πως η αρχαία Εκκλησία παρουσίασε αξιοσημείωτη ενότητα (Πράξεις 2:42-47, Πράξεις 4:32). Ωστόσο, η Εκκλησία σήμερα, όπως φανερώνεται ορατά, είναι ίσως πιο θρυμματισμένη και κατακερματισμένη από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην Ιστορία της Εκκλησίας. Υπάρχουν χιλιάδες δόγματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και ακόμη περισσότερες στον υπόλοιπο κόσμο. Πώς λοιπόν, να κατανοήσουμε την προσευχή του Χριστού για την ενότητα της Εκκλησίας; Πώς να κατανοήσουμε τη δήλωση της αρχαίας Εκκλησίας πως η Εκκλησία είναι μία;

Έχουν υπάρξει διάφορες προσεγγίσεις σ’ αυτό το θέμα. Στον 20ο αιώνα, γίναμε μάρτυρες της ανόδου του σχετικιστικού πλουραλισμού, μιας φιλοσοφίας που επιτρέπει για μια ευρεία ποικιλία θεολογικών απόψεων και δογμάτων μέσα σε ένα ενιαίο σώμα. Εν όψει των πολλών διαφορετικών δογμάτων, μερικές εκκλησίες έχουν προσπαθήσει να διατηρήσουν την ενότητά τους αποδεχόμενες πολλές διαφορετικές απόψεις. Ο πλουραλισμός συχνά έχει καταφέρει να διατηρήσει την ενότητα• τουλάχιστον την οργανωτική και δομική ενότητα.

Ωστόσο, υπάρχει πάντα ένα τίμημα στον πλουραλισμό, και ιστορικά, το τίμημα ήταν η αγνότητα της ομολογίας της εκκλησίας. Τον 16ο και 17ο αιώνα, όταν ξεκίνησε το Διαμαρτυρόμενο κίνημα, διάφορες εκκλησιαστικές ομάδες δημιούργησαν ομολογίες• δογματικές δηλώσεις που παρουσίαζαν τα πιστεύω που είχε η κάθε ομάδα. Κατά κύριο λόγο, τα έγγραφα αυτά επαναλάμβαναν το σύνολο των δογμάτων που τους είχε παραδοθεί μέσα στους αιώνες, όπως είχαν οριστεί στις λεγόμενες Οικουμενικούς Συνόδους των πρώτων αιώνων. Αυτές οι ομολογίες, διατύπωναν και τις ιδιαίτερες πεποιθήσεις των διαφόρων αυτών ομάδων. Για αιώνες, ο Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες οριζόνταν με ομολογίες πίστεως. Αλλά στις ημέρες μας, οι παλαιότερες ομολογίες έχουν σχετικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς πολλές εκκλησίες προσπαθούν να διευρύνουν τις θέσεις της ομολογίας τους, προκειμένου να επιτευχθεί μια ορατή ενότητα.

Πάντα υπήρχε ένα ορισμένο επίπεδο πλουραλισμού μέσα στον ιστορικό Χριστιανισμό. Η Εκκλησία πάντοτε έκανε διάκριση μεταξύ της αίρεσης και του λάθους. Δεν είναι μία διάκριση που έχει να κάνει με το είδος αλλά με το βαθμό. Η Εκκλησία πάντα μαστίζεται από λάθη, ή τουλάχιστον από μέλη που έχουν λανθασμένο τρόπο σκέψης και λανθασμένες πεποιθήσεις. Αλλά όταν ένα σφάλμα είναι τόσο σοβαρό ώστε να απειλεί την ίδια την ζωή της Εκκλησίας, όταν κοντεύει να γίνει δογματικό λάθος που θα επηρεάσει την ουσία της Χριστιανικής Πίστης, η Εκκλησία πρέπει να σηκωθεί και να πει: «Αυτό δεν το πιστεύουμε. Αυτή η ψευδής πεποίθηση είναι αίρεση και δεν μπορεί να γίνει ανεκτή σε αυτή την εκκλησία». Με απλά λόγια, η Εκκλησία έχει αναγνωρίσει ότι μπορεί να ζήσει με διαφορές που δεν καταστρέφουν την ουσία της Εκκλησίας• θέματα που δεν είναι ανάμεσα στα θεμελιώδη στοιχεία της Πίστης. Όμως, άλλα θέματα είναι πολύ πιο σοβαρά, και πλήττουν τα βασικά στοιχεία της Πίστης. Έτσι, κάνουμε μια διάκριση μεταξύ των σφαλμάτων που επηρεάζουν την ύπαρξη της Εκκλησίας (σοβαρές αιρέσεις), και των μικρότερων σφαλμάτων που επηρεάζουν την ευημερία της Εκκλησίας.

Σήμερα όμως, η Εκκλησία, προκειμένου να έχει ενότητα, όλο και περισσότερο διαπραγματεύεται βασικές αλήθειες, όπως τη θεότητα του Χριστού και την αναπληρωματική εξιλέωση. Αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί να συμβεί, επειδή η Βίβλος μάς καλεί στην «ενότητα της πίστεως» (Εφεσίους 4:13), μια ενότητα που βασίζεται στην αλήθεια του Λόγου του Θεού. Οι Χριστιανοί που προσπαθούν να είναι πιστοί στις Γραφές, γνωρίζουν ότι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης τονίζουν την ανάγκη να διαφυλάξουμε την αλήθεια της πίστεως που μας παραδόθηκε μια για πάντα (Ιούδα 1:3, Α΄ Τιμόθεον 6:20α), καθώς και την ανάγκη να προσέχουμε μήπως υπάρξουν κάποιοι που θα υπονομεύσουν την αλήθεια της Αποστολικής πίστης μέσω της ψευδοδιδασκαλίας (Ματθαίον 7:15).

Την Χριστιανική Πίστη την ζούμε στην κόψη του ξυραφιού. Ο Απόστολος Παύλος λέει, «Αν είναι δυνατόν, όσον εξαρτάται από εσάς, να ζείτε ειρηνικά με όλους τους ανθρώπους» (Ρωμαίους 12:18). Πρέπει να πασχίζουμε για να κρατήσουμε την ειρήνη και για να διατηρήσουμε την ενότητα. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, καλούμαστε να είμαστε πιστοί στην αλήθεια του Ευαγγελίου και να διατηρήσουμε την αγνότητα της Εκκλησίας. Αυτή η αγνότητα δεν πρέπει ποτέ να θυσιαστεί για τη διαφύλαξη της ενότητας, αφού μια τέτοια ενότητα δεν είναι αληθινή ενότητα.

Used by permission.

http://www.ligonier.org/learn/articles/the-church-is-one/

Πράξεις 2:42-47
42Και έμεναν σταθερά στη διδασκαλία των αποστόλων, και στην κοινωνία, και στην κοπή τού άρτου και στις προσευχές.
43Και κάθε ψυχή την κατέλαβε φόβος· και διαμέσου των αποστόλων γίνονταν πολλά τέρατα και σημεία.
44Και όλοι εκείνοι που πίστευαν ήσαν μαζί, και είχαν τα πάντα κοινά·
45και πουλούσαν τα κτήματα και τα υπάρχοντά τους και τα μοίραζαν σε όλους, σύμφωνα με ό,τι κάθε ένας είχε ανάγκη.
46Και καθημερινά έμεναν σταθερά ως μια ψυχή μέσα στο ιερό, και έκοβαν τον άρτο σε σπίτια· και έτρωγαν μαζί την τροφή με αγαλλίαση και απλότητα καρδιάς,
47δοξολογώντας τον Θεό, και βρίσκοντας χάρη μπροστά σε ολόκληρο τον λαό. Και ο Κύριος πρόσθετε καθημερινά στην εκκλησία αυτούς που σώζονταν.
Πράξεις 4:32
32ΚΑΙ η καρδιά και η ψυχή τού πλήθους, εκείνων που πίστεψαν, ήταν μία· και ούτε ένας δεν έλεγε ότι είναι δικό του κάτι από τα υπάρχοντά του, αλλά είχαν τα πάντα κοινά.
Εφεσίους 4:13
13μέχρις ότου όλοι ανεξαίρετα να φτάσουμε στην ενότητα της πίστης, και της επίγνωσης του Υιού τού Θεού, σε τέλειον άνδρα, σε μέτρο ηλικίας τού πληρώματος του Χριστού·
Ιούδα 1:3
3Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω κάθε επιμέλεια να σας γράφω για την κοινή σωτηρία, αναγκάστηκα να σας γράψω, προτρέποντας στο να αγωνίζεστε για την πίστη, η οποία μια φορά για πάντα παραδόθηκε στους αγίους.
Α΄ Τιμόθεον 6:20
20Ω Τιμόθεε, φύλαξε την παρακαταθήκη, αποστρεφόμενος τις βέβηλες ματαιολογίες, και τις αντιλογίες τής ψευδώνυμης γνώσης·
Ματθαίον 7:15
15Προσέχετε δε από τους ψευδοπροφήτες, που έρχονται σε σας με ενδύματα προβάτων, από μέσα όμως είναι αρπακτικοί λύκοι.
Ρωμαίους 12:18
18Αν είναι δυνατόν, όσον αφορά το δικό σας μέρος, ειρηνεύετε με όλους τούς ανθρώπους.